Old Street, New Song

Logline

Liefde voor ritme en woorden maken dat een Surinaamse jongen een brug slaat tussen oude straatnaamborden en eigentijdse gsm-taal.

Synopsis

Lodewijk bladert in oude grote boeken en manuscripten op zoek naar oude straatnamen. Namen van straten mompelt hij hardop eerst langzaam en dan sneller naar rap. Hij ziet in zijn omgeving overal straatnaamborden, het worden er alsmaar meer. Straatnaamborden worden een obsessie voor hem. Hij begint zelf straatnaamborden op te hangen.

Lodewijk De Lieffde woont op het Noordereiland en is een eenling, klerk van beroep, een beetje weird en excentriek. De verdwenen taal van straatnaamborden en hedendaagse namen van straatnaamborden is de leefwereld van Lodewijk. Vanuit zijn huis volgen we een tocht van Lodewijk door het verleden en heden van de Rotterdamse straatnamen. Na een voorval brengt Lodewijk op een dag de oude straatnamen naar de wereld van het nu.

Op dat moment begint in de film een lied van een klerk; alias zijn geweten in de rol van rapper Lodewijk; die daar zelf de hoofdrol in speelt. Hij zingt over Rotterdam. Over de verandering in de stad na het bombardement. Over zijn verlangen naar het nostalgische verleden. Over zijn acceptatie van het Rotterdamse van het nu. Oude Rotterdamse verdwenen straatnamen en spreektaal worden in het lied gecombineerd met hedendaagse Rotterdamse straatnamen en Rotterdamse spreektaal.

Het lied bestaat uit twee delen. In het eerste deel krijgen de Rotterdamse oude verdwenen straatnamen (die niet doen denken aan een straatnaam) en de oude Rotterdamse taal een gezicht, een identiteit. Het lied loopt naadloos over naar het tweede gedeelte; waarin de hedendaagse straatnamen (die ook niet doen denken aan een straatnaam) met de Rotterdamse spreektaal van nu (straattaal) worden gecombineerd.

Wanneer Lodewijk de oude verdwenen straatnamen heeft terug geplaatst komen ook de hedendaagse straatnaamborden aan de beurt. Echter het verleden en heden lopen in Lodewijk’s leven tamelijk door elkaar. Als stijlvorm wordt in de film sepia gebruikt want Lodewijk ziet het heden als het verleden.

Dus Lodewijk’s blik op het moderne architectonische Rotterdam wordt in sepia gebracht. Lodewijk’s wereld van het heden is altijd subjectief = kleur. Hij heeft oud en nieuw om zich heen verzameld, maar beseft niet dat de oude dingen niet de realiteit zijn. In zijn wereld flitsen dus het verleden( sepia) en het heden ( kleur) door elkaar. In de film zullen elementen van locaties van de oude straatnamenborden verbeeld worden door “grappige toevalligheden”.

De ingelijste foto, het muntstuk, de bedden, de schoen, de confetti, serpentines, het meisje, een veter, de wekker en de reflecties, ze zijn allen net als de damespump en het zakdoekje de beeldende verwijzingen die het verhaal een surrealistische sfeer meegeven. Wanneer hij geconfronteerd wordt met het feit dat de “nieuwe” straatnaamborden al een plekje in het straatbeeld hebben, dan raakt Lodewijk in de war.

Hij besluit zijn gecreëerde veiligheid overboord te kieperen in de rivier. Echter de liefde en zijn innerlijk laten hem niet in de steek. De suggestie wanneer hij later zijn het bed uitstapt en het bord Nieuw Amsterdam van de muur pakt, zou kunnen betekenen dat hij opnieuw op pad gaat……